چی میشد اگه؟

  :چی می شد اگه بیشتر با هم حرف می زدیم؟

  :چی می شد اگه حضور همدیگه رو  بیشتر حس می کردیم؟

  :اصلا چطوری شد که از هم دور افتادیم؟

  :من درس می خوندم ، ساعتها از اتاقم بیرون نمی اومدم .

  :کارم زیاد بود، شبا که خسته از سر کار  می اومدم، نمی دیدمت، این آخرا در اتاقت همیشه بسته بود.

  :تا منو می دیدی، غر می زدی. چراغ اتاقت چرا روشنه ؟بازم که در خمیر دندونو  نبستی.  اتاقت چقدر بهم ریخته ست.

  :بهت افتخار می کردم، صدبار اومد تو ذهنم که بهت بگم آفرین چقد خوب درس میخونی،نمی تونستم. تو بچگی همیشه بهم گفته بودند "تو بیعرضه ای، نمی تونی"

 :فکر می کردم  نمی خوای منو ببینی، موفقیت هامو، پیشرفت هامو.

 :من در گیر کارام بودم، سگ دو زدن واسه یه لقمه نون. مشکلات بابام که خودشو تو دردسر بزرگی انداخته بود.

 :مامان هم همینارو می گفت، اینکه "بابا زیر کوه مشکلاته."

 :همیشه همین طوره .آدم از حال و روز  نزدیکترین کساش بی خبره.

 :مثل اینکه یکی مون چینی حرف میزد، حرفای همدیگه رو نمیفهمیدیم .

 :همون چیزی که بهش میگن تفاوت نسلها .من دنبال  آرمانهای بزرگ بودم، اینکه تو ازخودت میگفتی روخودخواهی می دونستم.

 :یاشاید هم تفاوت آدمها.با مامان ساعتهاحرف می زدم. داستان اولین عشقمو برا اون گفتم،  به تو نمی تونستم خیلی نزدیک بشم.

  :حس می کردم  میخوای با من رقابت کنی، اما با همه وجودم دوستت داشتم. گاهی شبها که خواب بودی بالای سرت می اومدم، نگاهت می کردم. این پسر من بود ولی چقدر عوض شده بود.

  :هنوز گاهی وقتها حرفهای تو رو از دهن خودم می شنوم. حالات و حرکات خودمو که تو آیینه نگاه می کنم، ترو می بینم.

  :بعدها فکر  کردم "پسرم اینجا بود ، جلو چشمم .ولی نمی دیدمش. "  اونموقع  بود که

برات  نوشتم.نوشتن برام از حرف زدن آسونتر بود.

  :نوشته ها تو که دیدم تازه فهمیدم چه روزایی رو از دست دادیم. تو دیگه اون آدم خشک، جدی ومسئول نبودی، یه آدم بودی مثل خیلیها  که عاشق می شد، می ترسید، می جنگید، شکست میخورد ،اما  باز هم سرپا می ایستاد.

  :این نوشتن ها یه جور  درمانه .کارهایی که باید میکردم و نکردم، اتفاقاتی که نباید می افتاد ولی افتاد.

  :یادمه منو می انداختی روی پاهات. بالا، پایین می کردی و صدای اسب در می آوردی، همون موقع هم برام قصه تعریف می کردی، قصه اینکه اسبه کجا می ره و چی کار می کنه؟

  :همچین از ته دل غش غش می زدی ومیخندیدی که صدای مامانت در میومد" از حال نره بچه ام"

  :بعدش کول سواری می کردیم، اولش از پشتت کمی آویزون می شدم، بعد می دویدی، اونقدر می دویدی که دستام کلا آویزون می شد و پاهام از کمرت می اومد پایین تر، بعد می رفتی سمت تشک لحافها یه دفه اونجا ولم می کردی .

  :بعد قلمدوش ات می کردم، پاهات از دو طرف شونه هام آویزان می شد، دستاتو تو دستام می گرفتم و دور اتاق می دویدم، گاهی هم صدای سرخپوستا رو در می آوردیم و به طرف مامان حمله می کردیم.

  :بعد پاهامو می ذاشتی رو شونه هات و می گفتی وایسا، من خیلی قد می کشیدم. به تاق نزدیک می شدم، می گفتی دست بزن نترس.

  :جمعه ها که می شد دوتایی می زدیم به کوه . روی سبزه ها کنار هم دراز می کشیدیم و آسمون رو تماشا می کردیم. گاهی هم با چوبهای نازک خاک رو زیر و رو می کردیم، مورچه ها و کرمها تو هم می لولیدند.

  :بزرگتر که شدم تو خونه توپ بازی می کردیم، مامان میگفت نکنین صدای صابخونه در میاد.

  : یه بار تو حیاط با توپ زدی خورد تو شیشه . صدای شکستن اش هنوزم تو گوشمه.مامانت بهم گفت :مرد گنده خجالت نمیکشی؟ خندیدم.گفتم"بابا من نشکوندم که."

  :اما موقع بازی جدی بودی، از اون باباها نبودی که کوتاه بیان.

  :تو خونه یک تشک پهن می کردیم،  کشتی  میگرفتیم .فتیله پیچ ات می کردم، بارانداز،سروته یکی. تو هم نرم بودی و هم سبک. فقط می خندیدی . مامان می گفت بچه مو ناقص نکنی.

  :تو هم می گفتی نترس، بذار یاد بگیره، هیچیش نمیشه.فقط بزرگ میشه.

  :وقتی سبیلامو رو گردنت می ذاشتم، قلقلک ات می اومد،هی پخ پخ می کردم.تو هم  می خندیدی. آخرش مامان می اومد تو رو از زیر دستام می کشید بیرون، دست می کشید زیر چونه ات میگفت "ببین بچه مو چیکار کرده جاش قرمز شده ."

  :اونروز تو پارک نشسته بودم دیدم یه مرد داره زیر گردن پسرشو ماچ میکنه. یاد اونروزا افتادم .یه دفه هوس کردم "کاش یه بچه داشتم."

   :ببینیم تو چه جور پدری میشی؟

                                      بیست ونهم آذرماه 89