آبی

شمع ها روشن می شود. پانزده شمع رنگی. روی یک کوه برفی بلند که در کنارش آسمانی آبی است.آبی آبی. همه می خوانند و او نفس اش را رها می کند. شمعها یک به یک خاموش می شوند. نگاهش می کنم. موهای پشت لب اش کم کم سیاه می شود. صورتش به من هم شبیه است، اما چشمهایش.......

خانه مان طبقه دوم بود. پله هارا دو تا یکی بالا می آمد. در را باز نکرده ،  اول  لبخندش را می دیدم، بعد شانه های  پهن اش  سرم را در خود  می گرفت . در را با پا  می بستم. گفتم. سرم را بالا آورد و توی چشمهام نگاه کرد. چه نوری تو چشماش بود. محکم بغلم کرد.

تازه حالم داشت بهتر می شد، دیگه صبح ها با حالت تهوع از خواب بیدار نمی شدم و دیگه اون میل شدید به خوردن همه چیز  تو وجودم نبود.

حالا موقع آمدن از سرکار  بازم پله ها را دوتا یکی  می اومد،   اما در   که  باز    می شد   و
تو می اومد،رو زانوهاش می نشست، سرشو خم میکرد و گوشاش رو به شکمم می چسبوند.

می پرسیدم می شنوی؟ با دستش دستامو می گرفت و می گفت: باهام حرف می زنه.

اون روز دو ساعت از وقت همیشگی اومدنش گذشته بود .داشتم نگران میشدم که  صدای قدمای آرومی رو شنیدم. در رو که باز کردم، نگام نکرد. از کنارم رد شد و رفت تو. زود در را بستم و دویدم دنبالش:

" چی شده؟ کسی طوری شده؟"

باز هم نگاهم نکرد. فقط کتشو از تنش کند و دمرو افتاد رو تخت. صدای هق هق اش بلند شد. نمی دونستم چی کار کنم،  تکونش دادم، صداش کردم ، فقط گفت:

"همه چی تموم شد. همه چیزو خراب کردی."

"من؟ چی کار کردم مگه؟"

پاشد. نشست. چشماش قرمز بود. اون نور همیشگی توش نبود. هیچوقت اینجوری ندیده بودمش.

فقط گفت: " چرا به من نگفته بودی رفیق داشتی. همه این شهر کوچیک دارن  راجع به ما حرف می زنن، تامنو می بینن ساکت می شن. تحمل پچ پچ هاشون رو ندارم"

گفتم:"رفیق کیه؟  اون موقع من فقط  هفده سالم  بود. باور  کن حتی دستم بهش نخورد."
به من گوش نمی داد.نگاهش به جای نامعلومی بود.

پسرش را ندید. کیک را که قسمت می کنم، نوک قله را برای پسرم می برم. یک تکه ازآسمان آبی را هم برای خودم بر می دارم. آبی آبی.

                                                        بیست و چهارم دیماه هشتادو نه