در راه

داداشام که رفتن مدرسه، مامان پیرهن خالدار قرمزمو تنم کرد. همونطور که موهامو دم اسبی می کرد، برام خوند:                                                                                  

پسردارا بیعارن، هرروز میان سلامی، ما نمی دیم جوابی، ما نمی دیم جوابی. 

بعد با دست دلمو یواش قلقلک داد و با هم خندیدیم.

از تو کمد، چادر مشکی براق شو برداشت و سرش کرد. صورت گرد وتپل اش شد دراز و باریک، مث اینکه یه مامان دیگه شد.

:مامان ، من هم چادر میخوام.

خندید و همونطور که دستمو می گرفت تا از اتاق بیرون بریم گفت:

حالا وخ بسیاره، چادر هم سرت می کنی.

بعد کفشای بنددار قرمزمو پام کرد و آروم خوند:

مینا ناز، ناز، نازداره مینا

کفش قرمزامو که می پوشیدم خانم می شدم، دیگه نه گریه می کردم، نه غر می زدم.

بابام وقتی هنوز نرفته بود سفر، برام عیدی خریده بود.

از در خونه که بیرون میرفتیم مامان صدا زد:

اختر خانم، غذام رو چراغه، نسوزه. در اتاق بازه، به امید خدا تا ظهر میاییم.

                                                            ****

فرشته خیلی بزرک بود،یه ترازوی گنده ام دستش بود، مامان سپرده بود که به هیشکی نگم کجا اومدیم، اگه نگفته بود به حمید و سعید پزشو می دادم. گفته به دایی و خاله ات ام نگو. اونام هر شب کارشون شده بیان خونه ما. هی به مامان می گن "بچه ها رو بده ننه ش، پاشو بریم. "مامان هم میگه" آخه دلم نمیاد. "بعد به من نگاه میکنه میگه "خدارو خوش نمیاد این بچه هارو تنها بذارم مخصوصا این طفل معصومو  ، دق می کنه. "این جور موقع ها منم به رو خودم نمیارم که این حرفارو  شنیدم.

از کنار فرشته رد شدیم, بعدش یه عالمه پله بود، اونقدر بالا رفتیم که دیگه نتونستم، گفتم:"مامان، بغل میخوام."

مامان چادر شو داد زیر دندوناش و دو دستش رو کرد  زیر بغلم، منو بلند کرد.  سرم  رو  گذاشت رو شونه ش، بعد با دست چپش منو به خودش چسبوند،با دست راستش هم چادرشو نیگه داشت و گفت: ماشاالله چقد هم سنگین شدی.

پله ها که تموم شد، چند تا راهرو بود، رفتیم تا ته یکیشون، رسیدیم به یه اتاق.  یه مرد لاغر سبیل باریک پشت یه میز گنده نشسته بود. مامان، منو از بغل اش گذاشت پایین رو صندلی و خودش هم نشست.  روشو خیلی کیپ  گرفته بود.  مرده  هی سرشو  تکان میداد. بعد مامان یه وشگون کوچولو از پاهام گرفت، من نیگاش کردم، یادم اومد که باید گریه می کردم، به کفشام نیگاکردم،اما مامان خودش گفته بود گریه کن. گریه کردم. مامان اسم بابا رو آورد،مرده خندید،مامان قرمز شد،منو نشون  داد که گریه میکردم،  مرده باز هم خندید،مامان ابروهاش رفت تو هم، دست منو محکم تر گرفت. یعد یه دفه

پا شد منو بغل کرد، جادرشو جمع کرد، از اتاق اومدیم بیرون،دروخیلی محکم زد بهم، اونطور که صدا کرد.

گفتم: مامان چی شد؟

گفت: هیچی قربونت برم.

اونقد تند می اومد که نفهمیدم چطوری پایین اومدیم. تو اتوبوس که سوار شدیم . مامان سرمو گذاشت رو پاهاش دست کشید به موهام.

اون موقع بود که دیدم چشاش خیسه . با گوشه چادر اشکهاشو پاک کردوگفت:

 "همه چی درست میشه".

من هم همونجا از حال رفتم.

                                               هفدهم دیماه هشتاد و نه