خداحافظ دیروز

  نزدیک چهارماه است با نوشتن پس از مدتها آشتی کرده ام.به تعبیر یکی از دوستان گرد وخاک از دفترچه کهنه ای که سالها از وجودش در نهایت سه یا چهارنفر اطلاع داشتند تکانده ام.

این آشتی نوعی شکستن تابوهایی هم بود که در ذهن داشتم.بازکردن دریچه هایی به گذشته که تابحال از آن کمتر گفته بودم.نوعی"خاطره درمانی".اما بیشک این شروع خوب که در آغاز جذابیتهایی هم برای خواننده دارد،پس از مدتی تکراری میشود و حرف تازه ای ندارد.

    این نکته ایست که تنی چند از دوستان به آن اشاره کرده اند. باید که نوشته هایم را به امروز پیوند بزنم.البته در نوشته هایی چون زنجیر وسرگشته در این راستا تلاشهایی شده بود.

نکته دوم که در مورد مضمون است گرایش به سانتی مانتالیسم است.ناخواسته گرایش زیاد به گذشته وروزهای رفته ،آدمی را احساساتی میکند.این مطلب بی آنکه قصدم باشد حاصل شده است ومیخواهم تا حد امکان از آن در نوشته های بعدی دوری جویم.

سومین نکته مربوط به شکل نوشته هاست.گاهی طرح است،گاهی به داستان کوتاه شبیه شده و گاهی هم هیچکدام اینها نیست.در بسیاری از نوشته ها خواسته ام داستانی را که میتوان تا دویست صفحه راجع به آن نوشت،در کمتر از یک صفحه بگویم.  دلیل این کارهرچه باشد باید شکل کار را عوض کرد.در واقع من تمرین نوشتن میکنم وامیدوارم پس از دو مرحله قبلی که اولی بصورت ایمیل بود و دومی شروع این وبلاگ ،دور تازه ای از نوشتن را آغاز کنم که از نظرات دوستان در آن استفاده بیشتری کنم.خواهشم از همه دوستان این است که در حد امکان نظراتشان را در وبلاگ بگذارند.بخش اصلی مطالب طرح شده در این نوشته از نظرات دوستان است.با امید به تداوم این همراهی

                                           بیستم آبان 89