تهران شهری که خواب ندارد

    ساعت 9 شب :پشت چراغ قرمز شلوغ است.پسری معلول،زنی چادری و مردی 
معتاد دستهایشان را به سمت تو دراز کرده اند.گل،جوراب،دستمال کاغذی،سی دی و
هر چیزی که فکرش را بکنی میفروشند.نباید  نگاهشان  کنی، صدایشان را  نباید بشنوی وگرنه رهایت نمی کنند.کور وکر باید منتظرچراغ سبز باشی.
    ساعت 11 شب:گروههای دو یا سه نفره جوانها سوار بر ماشینهای آخرین سیستم
 مشغول گشت زنی هستند. پسرهاباهم و دختر ها باهم مسیر کوتاهی را می روند و دوباره برمی گردند.سیگار می کشند و به هم نگاه میکنند. از نقاط دیگر شهر هم با پراید و پژو آمده اند، آهنگ گذاشته اند و در ماشین می رقصند .
    ساعت 1 بامداد : سر سطل های چرخ دار بزرگ زباله غوغایی است. از هر سن و سالی با چهره های سوخته و دستان سیاه درون سطلها را می کاوند وآنچه را که می یابند دردرون کیسه بزرگی که همراه دارند می ریزند .
    ساعت 3 بامداد : از پارک صدای قهقهه خنده پسران و دختران می آید. گاه سکوت می شود وگاه دوباره اوج می گیرد. مراسم تولدی در حال برگزاری است.
    ساعت 5 بامداد: از خانه بیرون می زنم تا به کوه برویم. شهر پر از ماشین هایی است که سواران شان از میهمانی های شبانه به خانه بر می گردند. می رویم که شاید بتوانیم برآمدن آفتاب را در کوهستان به تماشا بنشینیم . 
                            سوم مهرماه 89