درکنارهم

 گوشه دهان زن را با دستمال مرطوب تمیزکرد تارنگ سبز پاک شود.لبهاخشک بودند وقاچ قاچ.چشمهای زن نمی دید حتی وقتی که باز بود.دست او را در دستش گرفته بود و به این می اندیشیدکه با همه بهم ریختن سر وصورت،هیچگاه این چنین معصوم ،پاک و زیبا نبوده است .هیچ وقت مثل حالا دوستش نداشته است و نخواسته که به صدای آرام "دوستت دارم"اش ،پاسخی بیاید.با دست دیگرش دست اورا نوازش کرد.

   هشت ساعت از عمل دشوار و طولانی مفز میگذشت و زن هنوز کامل به هوش نیامده بود.در این مدت کم کم مایع سبز بیهوشی را بالا آورده بود. در لحظات دیگر ناله کرده بود. بعدها به  مرد گفته بوددر آن زمان خود را در حفره های سیاه تو در تویی در حال سقوط می دید.

روز مرد تحمل نکرده بود ساعات پرانتظار و بی پایانی را پشت در اتاق عمل تامل کند.تنها  وقتی  آمده بود که زن در اتاق ریکاوری بود. حالا بی خستگی و پس از هشت ساعت همچنان در انتظاربود که زن به حال آید و اورا بخواند.به دهان از حالت برگشته زن نگاه میکرد و یاد ترانه هایی می افتاد که زن برایش خوانده بود.به حرفهایی که میزد.به چشهای بسته اش نگاه میکرد ویاد چشمان سیاه دخترشان می افتاد که هنگام تولد به همه زنده و گیرا نگاه میکرد.به سر و گوش کامل باندپیچی شده اش نگاه میکرد و  یادزمانی می افتاد که  زن سر بر  شانه اش   میگذاشت و  با هم ساعتها گفتگو می کردند.در آن حال با دست آزادش موهای نرم اورا نوازش میکرد.

کم کم زن به هوش می آمد،اما نای حرف زدن نداشت.مرد دستهایش را در دست گرفته بود و سعی میکرد احساس اش را به او منتقل کند.در چهره آرام زن ، آرامش پسرشان را میدید.

    با همه خطرات عمل حتی لحظه ای به این اندیشه نکرده بود که  شاید از این گذرگاه نگذرند.در این هشت ساعت همه زندگی  بیست ساله شان از جلوی چشمانش عبور کرده بود.راه رفتن های بی پایان در آغاز دوستی شان  در خیابانها  که در  آن زمان را گم میکردند "زن بعدها گفته بود که یکبار کفش اش تنگ بوده و  پایش را می زده است  اما به روی خود نیاورده و وقتی به خانه رسیده،از دیدن کفش پر از خون اش یکه خورده است."

ریختن همه وسایل زندگی شان دروانت کوچکی که حتی پرهم نشده بود.خانه های مستاجری جورواجور،صاحبخانه های مختلف بااخلاقهای گوناگون،آمدن پسرشان با چشمهایی که تا دو روز بازش نمیکرد،به مهد گذاشتن اش ومشکل بیمار شدن اش،سرکار نرفتن ناچاری و شنیدن غرولند صاحبکاران، ایستادن همواره و درهمه لحظه ها کنارهم و گذشتن از همه بحرانهایی که زندگی شان را تهدید کرده بود و حالا این یکی که سخت تر از همیشه بود .

با همه شناختی که از زن داشت،این روزها طور دیگر دیده بودش.  می پنداشت که در برابر این طوفان به خود بلرزد.اما وقتی دیده بود استوار ومحکم به سمت اتاق عمل میرود حیرت کرده بود.زن بعد دیگری از خودش را نشان داده بود که کمتر آن را حس کرده بود.

لبهای زن تکان خورد .مرد گوشش را به دهان او نزدیک کرد تا بهتر بشنود.زن آرام اما واضح صدا می زد:مامان   

                      

                                                     پنجم آبان 89